Publiczny profil nie jest przestrzenią bez gospodarza

Publiczny profil nie jest przestrzenią bez gospodarza

ARSENIC · INTERNET I SPOŁECZNOŚĆ

O kulturze rozmowy, granicach krytyki i cenie, jaką płacimy za niepotrzebne konflikty w internecie.

INTERNET · ODPOWIEDZIALNOŚĆ · MODERACJA · KULTURA DYSKUSJI

Prowadzę ARSENIC od kilkunastu lat. Przez ten czas internet zmieniał się wielokrotnie, a wraz z nim sposób, w jaki rozmawiamy, nawiązujemy znajomości i uczestniczymy w społecznościach skupionych wokół określonych zainteresowań. Pamiętam blogi, fora dyskusyjne, pierwsze społeczności internetowe, a także czasy, kiedy komentarze pod artykułami na dużych portalach bywały osobnym widowiskiem, często niemającym wiele wspólnego z samymi publikacjami. Internet nigdy nie był miejscem wolnym od prowokatorów, ludzi nieuprzejmych czy zwyczajnie zainteresowanych wywoływaniem konfliktów. Nie zamierzam więc opowiadać historii o dawnych, wspaniałych czasach, kiedy wszyscy prowadzili kulturalne dyskusje, a później nagle wszystko się popsuło. Takich czasów nie pamiętam.

Pamiętam natomiast coś innego: świadomość, że wchodząc do jakiejś społeczności, wchodzimy również w pewien istniejący porządek. Na forach internetowych funkcjonowała kiedyś prosta, niepisana zasada: zanim zaczniesz pisać, poobserwuj. Zobacz, o czym ludzie rozmawiają, jak się do siebie zwracają, co uznają za wartościową wypowiedź, a jakie zachowania są źle widziane. Nie trzeba było zgadzać się ze wszystkimi ani podzielać poglądów gospodarzy. Wypadało jednak przynajmniej zorientować się, do jakiego miejsca się trafiło. Dzisiaj coraz częściej mam wrażenie, że samo pojawienie się pod czyjąś publikacją jest traktowane jako wystarczający powód, żeby natychmiast zabrać głos, nawet jeśli nie przeczytało się artykułu, którego dotyczy dyskusja, nie zna się tematu, kontekstu ani ludzi, którzy od lat uczestniczą w rozmowach w tym miejscu.

Oczywiście nie dotyczy to wszystkich użytkowników internetu. Nadal spotykam mnóstwo osób ciekawych świata, życzliwych, gotowych dyskutować i przyznawać się do błędów. Mam jednak poczucie, że wraz z rozwojem mediów społecznościowych coraz łatwiej trafić w sam środek cudzej rozmowy, nie podejmując najmniejszego wysiłku, żeby zrozumieć, o czym właściwie jest. Algorytm podsuwa nam kolejną publikację, my widzimy fragment tekstu albo fotografię i już po chwili możemy pozostawić pod nią własną ocenę. Technicznie staliśmy się uczestnikami dyskusji, choć społecznie i merytorycznie niekoniecznie zdążyliśmy do niej dołączyć.


Dlaczego trudniej ocenić kolor skóry niż kolor próbki?

Dlaczego trudniej ocenić kolor skóry niż kolor próbki?

ARSENIC · PERCEPCJA I KOLOR CZŁOWIEKA

Dlaczego sposób, w jaki rozpoznajemy ludzką twarz, wpływa na postrzeganie koloru skóry? O przetwarzaniu holistycznym, kontekście barwnym i ograniczeniach obserwacji.

HOLISTYCZNE PRZETWARZANIE TWARZY · CIELAB · PERCEPCJA BARWY · PIGMENTACJA

Kiedy obserwujemy próbkę barwną, możemy stosunkowo swobodnie skupić się na jej właściwościach. Dostrzegamy barwę, jasność, nasycenie, ewentualne zróżnicowanie powierzchni i relacje z otoczeniem. Nie jest to oczywiście obserwacja całkowicie niezależna od kontekstu, ponieważ wygląd każdego bodźca barwnego zależy między innymi od oświetlenia, adaptacji wzrokowej i sąsiadujących powierzchni. Sama próbka nie dostarcza jednak wielu dodatkowych informacji, które kierowałyby naszą uwagę poza jej kolorystykę.

Z ludzką twarzą jest znacznie trudniej.

Kiedy patrzymy na twarz, rozpoznajemy osobę lub próbujemy ustalić jej tożsamość. Dostrzegamy układ rysów, proporcje, mimikę, oznaki wieku i indywidualne właściwości wyglądu. Potrafimy błyskawicznie odróżniać twarze znajome od nieznajomych, rozpoznawać podobieństwa i interpretować wyraz twarzy. W procesie tym uczestniczy wiele mechanizmów percepcyjnych, które nie wymagają świadomej decyzji obserwatora.

Twarz jest dla naszego układu wzrokowego bodźcem szczególnym. Jej znaczenie biologiczne i społeczne sprawia, że przetwarzanie informacji o niej jest znacznie bardziej złożone niż zwykłe rozpoznawanie kolorowych powierzchni.

W analizie kolorystycznej człowieka stwarza to interesujący problem metodologiczny. Próbujemy opisać właściwości barwne skóry, włosów i tęczówek, ale obserwujemy je jako elementy twarzy należącej do konkretnego człowieka. Wraz z informacją o kolorze docierają do nas wszystkie pozostałe informacje o jego wyglądzie.

Czy potrafimy oddzielić percepcję barw od percepcji twarzy? A jeśli nie całkowicie, to w jaki sposób obecność twarzy zmienia to, co widzimy?


Dwie zgaszone jesienie i pułapka lokalnego porównania

Dwie zgaszone jesienie i pułapka lokalnego porównania

ARSENIC · PERCEPCJA I METODOLOGIA

O tym, jak kontekst, oświetlenie i sposób porównywania wpływają na ocenę ludzkiej kolorystyki.

PSYCHOLOGIA PERCEPCJI · ANTROPOLOGIA · PIGMENTACJA · RELACJE BARWNE

Niedawno przeprowadziłam analizy kolorystyczne dwóch kobiet, Moniki i Magdaleny. Obie reprezentują zakres naturalnej kolorystyki tradycyjnie określany mianem zgaszonej jesieni. W obu przypadkach najważniejszym atrybutem okazało się średnie nasycenie, któremu towarzyszą relatywnie niska jasność i umiarkowanie ciepły kierunek barwny. Co szczególnie interesujące, również ich tęczówki zaklasyfikowałam do tej samej pozycji skali Martina: stopnia 7, odpowiadającego zielonawo-piwnej kolorystyce.

Monika i Magdalena. Dwa indywidualne fenotypy o bardzo zbliżonej charakterystyce barwnej. Fotografie wykonano w odmiennych warunkach oświetleniowych, co wpływa na odwzorowanie skóry, włosów i tęczówek.

Kiedy zestawimy ich fotografie, bez większego trudu dostrzeżemy różnice. Monika może sprawiać wrażenie osoby o ciemniejszych włosach i wyraźniej zaznaczonej oprawie oczu, podczas gdy kolorystyka Magdaleny wydaje się łagodniejsza. W obu przypadkach obserwujemy brązowe włosy i zielonawo-piwne tęczówki, ale bezpośrednie zestawienie zachęca nas do szczegółowego opisywania odmienności. Możemy nawet zacząć budować opowieść o dwóch wyraźnie różnych fenotypach, mimo że ich ogólna charakterystyka pigmentacyjna pozostaje bardzo podobna.

Zanim jednak zaczniemy interpretować dostrzeżone różnice, warto przyjrzeć się samym fotografiom. Monika pozowała na zewnątrz, w świetle dziennym, natomiast Magdalena fotografowała się naprzeciwko okna. Już na poziomie ogólnego wyglądu zdjęć widać różnice w ich charakterystyce tonalnej i barwnej. Fotografia Moniki ma mocniej zaznaczony kontrast pomiędzy najciemniejszymi partiami włosów a jaśniejszymi pasmami znajdującymi się na ich powierzchni. Sposób rejestracji i przetwarzania obrazu przez aparat mógł dodatkowo ten efekt wzmocnić, nadając włosom wizualnie większą głębię.

Na fotografii Magdaleny kontrast jest wyraźnie łagodniejszy, a światło ma chłodniejszy, szaroniebieski charakter. W takich warunkach przejścia tonalne mogą wydawać się bardziej płynne, a niektóre ciemniejsze elementy fenotypu mniej wyraziste. Różnice te wpływają na nasze wrażenie dotyczące całej twarzy, zanim jeszcze zaczniemy świadomie analizować poszczególne jej elementy. Nie mamy przy tym dostępu do surowych danych z aparatów ani pewności, jakie algorytmy przetwarzania obrazu zastosowano. Możemy opisać widoczny rezultat fotograficzny, ale nie rozdzielimy dokładnie udziału oświetlenia, ekspozycji, balansu bieli i automatycznej obróbki.

Tęczówki Moniki (górny rząd) i Magdaleny (dolny rząd). Wszystkie zaklasyfikowane do stopnia 7 skali Martina. Warto zwrócić uwagę również na różnice w wyglądzie białkówek i otaczającej je skóry, wskazujące na odmienne warunki rejestracji fotografii.

Jeszcze wyraźniej widać to na zbliżeniach tęczówek. U Moniki, której oczy znajdują się w górnym rzędzie zestawienia, dostrzegamy nieco rozleglejsze ciemnobrązowe obszary w centralnych partiach tęczówek. U Magdaleny, pokazanej poniżej, zielonawe i jaśniejsze efekty optyczne wydają się bardziej obecne. To różnice widoczne w zarejestrowanym obrazie, ale ich wielkość i znaczenie musimy rozpatrywać z uwzględnieniem warunków wykonania zdjęć.

Wystarczy spojrzeć na białkówki i otaczającą oczy skórę. Nie wyglądają one na obu zestawieniach jednakowo. W fotografiach Moniki widzimy inne zabarwienie i rozkład jasności niż na fotografiach Magdaleny, gdzie wyraźniej zaznacza się chłodniejsza charakterystyka światła. To przydatna wskazówka: porównujemy obrazy zarejestrowane w odmiennych warunkach, a nie dwie tęczówki poddane identycznemu oświetleniu i pomiarowi.

Co więcej, nawet przy jednakowym oświetleniu wygląd tęczówki zależałby również od wielkości źrenicy, kierunku obserwacji, refleksów na powierzchni rogówki oraz właściwości rozpraszania światła w strukturach tęczówki. Na podstawie samych fotografii możemy wskazywać obszary, które wyglądają na ciemniejsze lub jaśniejsze, ale nie możemy precyzyjnie określić ilości melaniny w tkankach. Obserwowana barwa jest wynikiem współdziałania pigmentacji i zjawisk optycznych.

Nie oznacza to, że rzeczywiste różnice między tęczówkami znikają wraz ze zmianą oświetlenia. Nie powinniśmy jednak przypisywać całego obserwowanego kontrastu wyłącznie właściwościom biologicznym. Jest to szczególnie ważne wtedy, gdy z fotografii próbujemy wyprowadzać daleko idące wnioski o jasności, nasyceniu czy stopniu pigmentacji całego fenotypu.

I właśnie tutaj pojawia się drugi problem, niezależny od samej fotografii. Nawet gdybyśmy dysponowali zdjęciami wykonanymi w idealnie porównywalnych warunkach, nadal moglibyśmy przeceniać znaczenie niewielkich odmienności. Bezpośrednie zestawienie dwóch podobnych osób zachęca bowiem do poszukiwania różnic, które w szerszej skali mogą okazać się mało istotne.


Ludzie w rzeczach. Exactitudes, czyli o naszej potrzebie bycia podobnymi i różnymi jednocześnie

Ludzie w rzeczach. Exactitudes, czyli o naszej potrzebie bycia podobnymi i różnymi jednocześnie

ARSENIC · ESEJE I REFLEKSJE
O fotografii, modzie, podobieństwie, kategoryzacji i poszukiwaniu własnego miejsca pośród innych
Antropologia wizualna · Psychologia społeczna · Percepcja

Maria podesłała mi niedawno link do projektu fotograficznego Exactitudes, podejrzewając, że może mnie zainteresować. Miała rację, za co bardzo jej dziękuję. Uwielbiam takie znaleziska, szczególnie kiedy dotyczą człowieka, jego wyglądu, zachowań i sposobów, w jakie wyraża swoją przynależność do otaczającego go świata. W tym przypadku zainteresowanie pojawiło się natychmiast, a przeglądanie kolejnych fotografii okazało się zajęciem znacznie bardziej wciągającym, niż początkowo przypuszczałam.

Od 1994 roku Ari Versluis i Ellie Uyttenbroek fotografują ludzi, których łączą charakterystyczne sposoby ubierania się, fryzury, sylwetki i postawy. Następnie zestawiają ich portrety w regularnych, dwunastoelementowych siatkach. Każda seria przedstawia pewną rozpoznawalną kategorię wizualną: uczestników subkultury, przedstawicieli określonego środowiska, ludzi w podobnym wieku albo po prostu osoby, które łączy specyficzny sposób noszenia ubrań.

Exactitudes — Ari Versluis i Ellie Uyttenbroek. Powtarzalność ubioru, fryzur i postaw ujawnia wizualne podobieństwa między ludźmi, którzy na co dzień postrzegają swój wygląd jako wyraz indywidualności. Źródło: Exactitudes.


Jak wiele kolorów może mieć człowiek?

Jak wiele kolorów może mieć człowiek?

ARSENIC · Biologia · fizyka · percepcja

Czy każda barwa musi należeć do jakiegoś typu kolorystycznego?

Ludzka kolorystyka jest niezwykle różnorodna. Wystarczy przyjrzeć się ludziom pochodzącym z różnych regionów świata, aby dostrzec, jak szeroki zakres barw, jasności i nasycenia mogą przyjmować nasza skóra, włosy i tęczówki. Od niemal białych włosów po głęboką czerń, od bardzo jasnej skóry, przez rozmaite odcienie różu, beżu, ochry i brązu, po skórę o wysokim stopniu pigmentacji. Tęczówki mogą sprawiać wrażenie błękitnych, szarych, zielonkawych, bursztynowych, brązowych, a nawet niemal czarnych. Każda z tych barw wykazuje własną zmienność, a ich wzajemne kombinacje tworzą ogromne bogactwo ludzkich fenotypów.


Copyright © 2014 ARSENIC | Kolor człowieka , Blogger