Ten sam kolor, różne barwy: kontekst, adaptacja i złudna neutralność szarości

 Jednym z najbardziej dezorientujących doświadczeń związanych z kolorem jest moment, w którym ktoś patrzy na „zwykłą szarość” i z pełnym przekonaniem mówi: tu jest zieleń, a chwilę później, w innym otoczeniu, widzi w niej fiolet. Intuicyjna reakcja bywa jedna z dwóch: albo „coś jest nie tak z tym kolorem”, albo „to jakieś złudzenie optyczne”. Tymczasem prawda jest mniej spektakularna, ale znacznie ciekawsza, bo dotyczy samej natury widzenia barw.

Dwa nowe e-booki na zimę. W końcu puch bez kompromisów kolorystycznych!

 Zima ma tę szczególną właściwość, że bardzo szybko potrafi zredukować garderobę do jednego schematu: byle było ciepło, byle nie marznąć, byle pasowało do wszystkiego. Efekt zwykle jest ten sam – czarne kurtki, przypadkowe beże i kolory, które z urodą nie mają już wiele wspólnego. I właśnie dlatego powstały dwa nowe e-booki, które od dziś są dostępne w moim sklepie.

Feomelaniny, kolor człowieka i kierunki współczesnych badań nad pigmentacją

 Dzisiejszy przegląd badań dotyczy wielu wątków, które coraz częściej pojawiają się w analizie ludzkiej kolorystyki: spektroskopii skóry, fotofizyki melaniny, starzenia pigmentów, strukturalnych kolorów w tęczówce, mikrobiomu i wpływu hormonów na pigmentację. To obszary, w których nauka bardzo szybko się rozwija — i które w naturalny sposób łączą się z pracą nad rozumieniem fenotypów w praktyce.

Ale jest jeden temat, który szczególnie warto dziś omówić szerzej: feomelaniny. To właśnie one — drobne polimery siarkowe — od lat budzą wątpliwości badaczy, bo w przeciwieństwie do mocno pochłaniającej światło eumelaniny, nie wyjaśniają w oczywisty sposób różnic w widocznej barwie skóry czy tęczówki.

Poniżej streszczam najciekawsze wyniki badań, w których to udokumentowano — wraz z nazwiskami autorów i tytułami prac.