Podczas jednej z ostatnich sesji Q&A na Instagramie jedna z obserwatorek zadała mi bardzo ciekawe pytanie: czy widzę zależność między rysami twarzy a kolorystyką człowieka. Pytanie wydaje się proste, ale im dłużej się nad nim zastanawiałam, tym bardziej dochodziłam do wniosku, że dotyka ono jednego z najważniejszych problemów w analizie kolorystycznej, a jednocześnie jednego z najrzadziej omawianych.
Analiza kolorystyczna i stylizacja są często traktowane jak jedna usługa, ale ja od lat stawiam między nimi bardzo wyraźną granicę.
Nie jestem stylistką. Nie tworzę klientkom nowej tożsamości wizualnej, nie przypisuję im określonego charakteru na podstawie koloru oczu ani nie buduję gotowej recepty na to, jak powinny się ubierać. Nie powiem nikomu, że skoro ma określoną kolorystykę, to od dziś powinien nosić romantyczne sukienki, klasyczne żakiety albo styl boho.
To jedna z tych myśli, która regularnie wraca podczas moich stacjonarnych analiz kolorystycznych: analiza kolorystyczna nie jest tak skomplikowana, jak często przedstawia to branża. Wokół tego tematu przez lata narosła rozbudowana terminologia — liczne podziały, nazwy i kategorie — które mogą sprawiać wrażenie wiedzy specjalistycznej, dostępnej wyłącznie dla wtajemniczonych. Z perspektywy psychologii poznawczej jest to jednak raczej przykład nadbudowy językowej na procesach, które i tak zachodzą automatycznie w ludzkim układzie percepcyjnym.
Mam dla Was dwa nowe terminy stacjonarnej analizy kolorystycznej we Wrocławiu:
Jeżeli od jakiegoś czasu myślicie o analizie kolorystycznej, ale Warszawa... nie zachęca, a do Krakowa jeszcze dalej, to być może właśnie nadarza się okazja.
W sklepie znajdziecie cztery przeglądy zakupowe przygotowane dla głównych grup fenotypów: wiosennych, letnich, jesiennych i zimowych. To gotowe listy rzeczy, które faktycznie można kupić. W każdym e-booku zebrałam ubrania i dodatki dostępne w sprzedaży, a następnie ułożyłam z nich gotowe stylizacje, aby maksymalnie wam ułatwić życie z nowymi kolorami w garderobie.
W potocznym języku słowo „wiskoza” działa trochę jak słowo „owoce”: niby wiadomo, o co chodzi, ale przecież jabłko, oliwka i arbuz to nie jest to samo. Podobnie jest w szafie. Pod wspólną etykietą kryje się cała grupa włókien celulozowych regenerowanych chemicznie. Oznacza to, że ich punktem wyjścia jest roślinna celuloza, która po drodze przechodzi przez etap rozpuszczenia, przetworzenia i ponownego „zbudowania” włókna.
