Jeśli rozszczepisz światło w pryzmacie, zobaczysz ciąg barw uporządkowanych według długości fali: od około 380 nm (fiolety) do około 700 nm (czerwienie). To fizyczne widmo promieniowania elektromagnetycznego. Jest ciągłe i liniowe. Każdy punkt tej linii odpowiada jednej długości fali. Nie ma tam różu. Nie istnieje „różowa” długość fali. Nie ma zakresu nanometrów, który można by wskazać jako różowy.
W sklepie są już dostępne kompletne przeglądy zakupowe dla czterech głównych grup fenotypowych: wiosen, lat, jesieni i zim. Każda „Codzienna baza” powstała z potrzeby uporządkowania codziennej garderoby. Skupiam się na tym, co naprawdę nosimy: bluzkach, koszulach, topach i spodniach. Na rzeczach, które mają łączyć się bez wysiłku i nie generować codziennego zmęczenia decyzyjnego. Do tego dochodzi rozbudowany bonus obuwniczy, bo buty są integralną częścią kolorystycznej całości, a nie dodatkiem „na końcu”.
Gdy moje podopieczne mówią, że ich próbnik barw „przydaje się na zakupach”, większość osób zapewne automatycznie myśli o galerii handlowej, wieszakach i przymierzalni. Tymczasem prawda jest taka, że to jest narzędzie stworzone dokładnie do walki ze sklepami online. Spójrz:
.jpg)
.jpg)
To pytanie wraca do mnie regularnie. Ktoś gdzieś przeczytał, że jakaś znana osoba z rudymi włosami została zakwalifikowana jako „lato”, ktoś inny odpowiada, że to biologicznie niemożliwe, i zaczyna się mała wojna pod postem. A problem wcale nie jest skomplikowany – po prostu mieszamy dwa zupełnie różne porządki.
Przy okazji pisania o projekcie „Gingers” Kierana Doddsa złapałam się na dość prostej obserwacji. To, co ja próbuję robić w analizie kolorystycznej, czyli spokojnie rozkładać wygląd człowieka na czynniki biologiczne i przestawać myśleć kategoriami „typów”, ktoś inny robi równolegle aparatem fotograficznym. Bez zaplecza teoretycznego, bez wykresów i definicji, a mimo to z bardzo podobnym skutkiem. Po obejrzeniu tych prac trudno już wrócić do prostych etykiet.
Projekt Gingers autorstwa Kierana Doddsa od pierwszego kontaktu wydaje się prosty: portrety ludzi z rudymi włosami z różnych stron świata. Prosty wizualnie, niemal klasyczny fotograficzny gest – frontalny portret, skupienie na twarzy, włosach, spojrzeniu. A jednak im dłużej się temu projektowi przyglądam, tym wyraźniej widać, że nie chodzi tu o „rudych ludzi” jako egzotyczną ciekawostkę, tylko o coś znacznie głębszego: o przepływ pigmentów, genów, historii i kulturowych projekcji, które nakładamy na ludzkie ciało.
Anię już znacie - malowała buty i farbowała wcześniej już razem z nami swoje ubrania. I tym razem również nie obserwujemy, "czy jej wyszło", tylko uczymy się od Ani, ponieważ to jest zapis procesu już świadomego, policzonego, powtarzalnego. Z liczbami, proporcjami, błędami i wnioskami. I z momentem, w którym znika strach przed farbowaniem rzeczy, które kosztowały więcej niż symboliczne „a, najwyżej się zniszczy”.
